حكومتى به زير انداختند و شهيد كردند . « 1 » امام حسين عليه السلام در مسير عزيمت به كوفه و پيش از ورود به شهر در منطقه « شراف » به نخستين سربازان ابن‌زياد به فرماندهى حرّ بن يزيد برخورد مىكند . حر به آن حضرت اعلام كرد كه مأموريت دارد آنها را به كوفه و نزد عبيدالله ببرد . امام عليه السلام با حر به‌تندى برخورد كرد و به ياران خود فرمان داد از همان مسيرى كه آمده‌اند بازگردند ، اما حر و يارانش از بازگشت آنان ممانعت كردند . سرانجام امام عليه السلام كه از رفتن به كوفه پرهيز داشت و راه بازگشت را نيز مسدود مىديد ، به‌ناچار و با موافقت اجبارى حر راه بينابينى را برگزيد . حر از همانجا نامه‌اى به عبيدالله نوشت و از او دستور خواست . عبيدالله در پاسخ نوشت كه بر حسين سخت‌گيرى كن و او را در سرزمينى خشك فرودآر . « 2 » هنگامى كه نامه عبيدالله به حر رسيد ، آن حضرت و همراهانش را در كربلا متوقف ساخت . آن روز ، دوم محرم سال 61 هجرى بود . « 3 » پس از چندى لشكرى ديگر به فرماندهى عمر بن سعد نيز به كربلا رسيد و آن حضرت را در محاصره كامل خود قرار داد . از اين زمان تا روز عاشورا ملاقات‌هايى بين امام و عمر بن سعد و نمايندگان آنها صورت گرفت . سپاه عبيدالله به دستور او سرانجام آب را بر امام عليه السلام و ياران و خاندان او بست . دشمن در عصر تاسوعا با يورش به سمت خيمه‌هاى امام عليه السلام و خاندان او قصد داشت به آن وضعيت پايان دهد ، اما به درخواست امام عليه السلام جنگ تا صبح روز بعد به تعويق افتاد . امام حسين عليه السلام در مدتى كه در محاصره سپاه عبيدالله بود ، بارها خود و ياران او با سخنرانى و اندرز و تبيين جايگاه و رسالت خويش به آگاهىبخشى پرداختند ، اما با همه اين تلاش‌ها ، پيكار خونين روز دهم محرم با به شهادت رسيدن امام حسين عليه السلام و بيش از هفتاد تن از پاك‌ترين مسلمانان به پايان آمد و خاندان او از زنان و كودكان و تنها فرزند پسر او امام سجاد عليه السلام - كه بيمار بود و در نبرد حاضر نشد - « 4 » به اسارت رفتند . حكومت يزيد مىپنداشت عاشورا پايان ماجراست و

--> ( 1 ) . ابومحمد احمد بن اعثم كوفى ، الفتوح ، ج 5 ، ص 146 و 147 ؛ ابن‌اثير ، الكامل فىالتاريخ ، ج 4 ، ص 41 ؛ ابوحنيفه احمد بن داود دينورى ، الأخبار الطوال ، ص 252 . ( 2 ) . بنگريد به : ابوحنيفه احمد بن داود دينورى ، الأخبار الطوال ، ص 250 . ( 3 ) . ابومحمد احمد بن اعثم كوفى ، الفتوح ، ج 5 ، ص 149 ؛ دميرى ، حياة الحيوان ، ج 1 ، ص 87 . ( 4 ) . محمد بن سعد ، الطبقات الكبرى ، ج 5 ، ص 233 ؛ على بن عيسى اربلى ، كشف الغمّة فى معرفة الائمّة ، تحقيق سيد هاشم رسولى محلاتى ، ج 2 ، ص 191 .